Havalara Uçacaksın Ayağını Yerden Kesicem Senin Dalgaya Konacaksın; Eşinin sabah telaşıyla evden çıkışının üzerinden bir saat geçmişti. Kapının kapanış sesiyle birlikte evin üzerine çöken o Tatlı sessizlik, günün en sevdiği anıydı. Çayından bir yudum daha aldı. Bardağın etrafını saran elleri ısınırken, derin bir nefes çekip koltuğa iyice yerleşti. Ne yapması gereken bulaşıklar umurundaydı şu an, ne de katlanmayı bekleyen çamaşırlar… Dünya birkaç saatliğine dışarıda kalabilirdi.
Pencereden dışarı baktı. Rüzgar ağaçların dallarını hafifçe sallıyor, sokaktan tek tük geçen insanların aceleci adımları camın ardından bir film gibi akıp gidiyordu. Oysa bu duvarların arasında zaman yavaşlamıştı. Zihni, günlerdir koşturmacadan fırsat bulup düşünemediği şeylerle dolmaya başladı.
Mutfağa geçip kendine taze bir kahve demledi. Kahvenin o yoğun, huzur veren kokusu salonu kaplarken içini hafif bir tebessüm kapladı. İnsanın kendi kendine kalması, kendi sesini duyabilmesi ne kadar büyük bir lükstü aslında. Telefonunu sessize alıp kenara bıraktı.
Radyoyu açtı, arkada pürüzsüz, yumuşak bir caz melodisi çalmaya başladı. Koltuğa uzanıp gözlerini kapattı. Ne yapacağı bir plan, ne de yetişmesi gereken bir yer vardı. Sadece anın, sakinliğin ve kendi iç dünyasının tadını çıkarıyordu. Akşam yine koşturmaca başlayacak, ev yine şenlenecekti; ama şimdi, bu birkaç saatlik mola tamamen onun hakkıydı.